Ginekologiczne.com

Niepłodność

admin — Sun, 29 Apr 2012 11:19:52 +0000

Nieregularne cykle miesiączkowe często są pierwszą oznaką niepłodności. Jeśli cykle są bardzo krótkie – poniżej 24 dni, lub wydłużone – ponad 35 dni, albo następują w nieprzewidziany sposób, może to być sygnał wskazujący na problemy z owulacją.

Krwawienia miesiączkowe trwające od 3 do 7 dni uważa się za normalne, jednak jeśli jest ono bardzo lekkie lub, przeciwnie, niezwykle ciężkie, to wskazuje to na nieprawidłowości. Dodatkową informacją jest odmienność intensywności i barwy krwawienia, zmieniająca się z miesiąca na miesiąc. Występowanie silnego bólu podczas miesiączki może też wskazywać na nieprawidłowości w organizmie.
Nie tylko niemożność zajścia w ciążę uważana jest za bezpłodność, ale również powracające poronienia, dlatego trzecie kolejne poronienie daje poważny sygnał do wykonania badań szczegółowych.
Choroby takie jak cukrzyca lub niedoczynność tarczycy mogą także spowodować problemy z płodnością. Przyjmowanie insuliny, leków przewidepresyjnych, hormonów tarczycy mogą rozregulować długość trwania cyklów. Natomiast stosowanie leków na wrzody żołądka lub niektóre leki na nadciśnienie tętnicze mogą spowodować problemy z produkcją plemników oraz ich zdolność życiową.
Ponadto choroby zakaźne przenoszone drogą płciową mogą być przyczyną powikłań rzeżączki lub chlamydii. Prowadzi to do niedrożności jajników i niemożności zajścia w ciążę lub stwarza ryzyko ciąży pozamacicznej.

Aborcja

admin — Fri, 24 Feb 2012 21:46:50 +0000

Obecnie w Polsce aborcja jest zakazana prawem z wyjątkiem trzech wypadków: ciąża stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia kobiety, badania prenatalne wykazują upośledzenie płodu lub gdy ciąża jest wynikiem gwałtu.

Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny twierdzi, że rocznie Polki poddają się 200 tys. nielegalnych aborcji, a 15 % tych zabiegów wykonywanych jest poza granicami kraju, a liczba migracji aborcyjnych rośnie. Za granicą zabiegi są tańsze, bezpieczne, wykonywane w godnych warunkach. Najczęściej kobiety z Polski wykonują zabiegi w Wiedniu lub w przygranicznych klinikach w Niemczech lub Holandii. Nadal istnieje społeczne napiętnowanie dla kobiet podejmujących decyzję o aborcji, zwłaszcza w małych miejscowościach.
W Polsce legalnie wykonywanych jest kilkaset zabiegów rocznie. Statystyki rządowe mówią, że w 2005 roku wykonano 225 zabiegów, w 2006 – 340 zabiegów, w 2007 – 322 zabiegi, w 2008 – 499 zabiegów, a w 2009 było ich 538. Zatem widać, że liczba zabiegów wykonanych zgodnie z ustawą rośnie.
Dla potrzeb sejmu opracowano również raport obejmujący prawne działania wobec kobiet poddających się aborcji. W 2009 roku podjęto 14 postępowań karnych przeciwko osobom zmuszającym kobiety do przerwania ciąży, 108 postępowań przeciwko osobom dokonującym zabiegu aborcji, a 28 przeciwko kobietom w sprawie o dzieciobójstwo.

Ginekologia onkologiczna

admin — Sun, 15 Jan 2012 15:31:26 +0000

Pierwsi na świecie ginekolodzy amerykańscy uznali ginekologię onkologiczną za specjalizację szczegółową, a miało to miejsce w 1970 roku. Powołali nadspecjalizację, aby poprawić opiekę medyczną nad kobietami z rozpoznaniem nowotworu złośliwego żeńskiego narządu rodnego.

Natomiast Europejskie Towarzystwo Ginekologii Onkologicznej powołano do życia w roku 1983 w Wenecji na kongresie poświęconym chorobom nowotworów złośliwych narządu płciowego kobiety. W Polsce grupą inicjatywną do założenia Polskiego Towarzystwa Ginekologii Onkologicznej byli lekarze ginekolodzy, epidemiolodzy i radioterapeuci z Kliniki Ginekologii Instytutu M. Skłodowskiej – Curie w Warszawie.
Głównym celem założycieli PTGO było kształcenie lekarzy w zakresie specjalizacji ginekolog-onkolog, a także edukacja społeczeństwa w profilaktyce onkologicznej narządu rodnego kobiety, w szczególności raka szyjki macicy. Pozwoliłoby to na poprawę opieki nad chorymi z rozpoznaniem nowotworu, a także dało szanse uzyskać lepsze wyniki terapeutyczne. Cel ten mogli osiągnąć jedynie wysoko wykształceni specjaliści w dziedzinie ginekologii onkologicznej.
W Dz. U. nr 85 z dnia 16 maja 2003 roku poz. 14 zapisano specjalność szczegółową, pod nazwą „ginekologia onkologiczna”, tym samym wysiłki PTGO zostały uwieńczone sukcesem. W procesie kształcenia wskazano na metody leczenia nowotworów złośliwych narządu rodnego kobiety: chirurgia, radioterapia, chemioterapia oraz umiejętne kojarzenie tych technik. Wymaga to wiedzy z zakresu onkologii, która jest najbardziej dynamicznie rozwijającą się dziedziną medycyny.

Wideokolposkop

admin — Mon, 21 Nov 2011 21:13:35 +0000

Kolposkopia jest metodą precyzyjnego badania dolnej części narządu rodnego kobiety tzn. pochwy, sromu, części pochwowej szyjki macicy oraz ujścia zewnętrznego kanału szyjki. Nazwa pochodzi od greckich słów kolos – pochwa oraz skopia – obraz.
Badanie kolposkopowe może być wykonane podczas rutynowego badania ginekologicznego w gabinecie lekarskim. W celu jego wykonania konieczne jest wprowadzenie do pochwy wziernika o przeźroczystych ścianach. Najpierw lekarz obserwuje srom a następnie ścianki pochwy i powierzchnię szyjki macicy. Urządzenie pozwala na oględziny w odpowiednio jaskrawym świetle oraz kilkakrotnym powiększeniu, pozwalającym wykryć najmniejsze zmiany.
Obecnie możliwe jest zastosowanie wideokolposkopu, który emituje na ekranie monitora wyraźny, ostry i przejrzysty obraz badanej sfery. Lekarz wykonujący badanie ma możliwość prześledzić zachowanie obu nabłonków pokrywających szyjkę macicy – cylindrycznego i wielowarstwowego płaskiego – w dużym powiększeniu.
Istnieje również możliwość podłączeni kolposkopu do komputera, magnetowidu, drukarki i ocenę obrazu przy wykorzystaniu programów komputerowych i specjalistycznego oprogramowania oraz fotografii cyfrowej. Podłączony do internetu kolposkop może przesyłać obraz w celu konsultacji z innym lekarzem, posiadającym większe doświadczenie diagnostyczne. Obraz widoczny na monitorze może obserwować także badana pacjentka.

Niedrożność jajowodów

admin — Thu, 13 Oct 2011 10:04:10 +0000

Szacuje się, że 25-40% kobiet mających problem z niepłodnością cierpi właśnie na niedrożność jajowodów. Najczęściej spowodowana jest ona kilkakrotnym zapaleniem przydatków, które powoduje zgrubienie ścian jajowodów, powstanie zrostów i zamknięcie ich światła.

Niedrożność jajowodów uniemożliwia przedostanie się komórki jajowej do macicy i nasienia do komórki jajowej co uniemożliwia zajście z ciążę. Może się tak zdarzyć, że plemniki przedostaną się przez zwężenie jajowodu i dojdzie do zapłodnienia, ale zapłodniona komórka zablokuje się w jajowodzie i tu zacznie się rozwijać. Ciąża jajowodowa nie ma szans na utrzymanie, a jej skutkiem może być pęknięcie jajowodu, jego nieodwracalne zniszczenie i krwotok wewnętrzny. W takim przypadku usuwa się ciążę wraz z jajowodem.
Najpopularniejszą metodą diagnozy przy podejrzeniu niedrożności jajowodów jest tzw. HSG (histerosalpingografia). Polega ona wprowadzeniu pod ciśnieniem kontrastu do jamy macicy i wykonanie 3-4 zdjęć RTG. Widać na nich dokładnie w którym kierunku przesuwał się kontrast oraz czy wlał się do jajowodów. Jeśli nie, można zdiagnozować ich niedrożność.
Leczenie w przypadku niedrożności jednego jajowodu polega na podawaniu leków wspomagających owulację w zdrowym jajowodzie. Kobietom z niedrożnością obustronną wykonuje się tzw. plastykę jajowodów i laparoskopię, usuwając zrosty i otwierając światło jajowodu. Te metody nie są jednak gwarancją sukcesu. Ostatecznie zostaje decyzja o zapłodnieniu metodą in vitro, czyli poza organizmem kobiety.

Torbiele jajników

admin — Sun, 28 Aug 2011 15:52:26 +0000

Torbiele to różnych rozmiarów pęcherzyki zbudowane ze zgrubiałej tkanki, albo wypełnione płynem lub krwią. Mogą się umiejscowić wewnątrz jajników, w ich ściance lub po zewnętrznej stronie. Ich rozmiar waha się od kilku milimetrów nawet do kilkunastu centymetrów, mogą występować pojedynczo lub może ich być kilka na jednym lub obu jajnikach.
Wyróżnia się ok. 40 rodzajów torbieli, ale najczęściej występujące to: czynnościowe (przetrwały pęcherzyk Graffa, który jest zupełnie niegroźny), endometrialne (tzw. czekoladowe, wypełnione gęstą, ciągnącą wydzieliną o zabarwieniu brunatnym lub czarnym), dermatoidalne (tzw. skórzaste, powstające z komórek rozrodczych, niezłośliwe), a także okołojajnikowe i jajowodowe powstające w wyniku stanów zapalnych. Większość torbieli to zmiany o charakterze łagodnym, które po pewnym czasie mogą się samoistnie wchłonąć, ale zalecane jest ich regularne monitorowanie. Innym rodzajem torbieli są zmiany złośliwe, które należy usunąć operacyjnie, aby zapobiec ich rozrastaniu się oraz przenoszeniu na inne narządy.
Najwcześniejszymi objawami torbieli są ból i uczucie rozpierania w dole brzucha, ból podczas stosunku, nieregularne miesiączki, plamienia i krwawienia międzymiesiączkowe, a także ból podczas oddawania moczu lub stolca. Istnienie torbieli niesie ze sobą ryzyko ich skręcenia lub pęknięcia, które objawia się nagłym pogorszeniem samopoczucia, silnym bólem w dole brzucha, nudnościami i wymiotami oraz omdleniami. Konieczne jest wtedy jak najszybsze usunięcie zmian przy pomocy laparoskopu lub operacyjnie.

Mięśniaki macicy

admin — Sat, 16 Jul 2011 14:03:07 +0000

Mięśniaki to jedna z najpowszechniejszych chorób kobiecych, ponieważ stanowią one 95% łagodnych guzów narządów płciowych. Są to niezłośliwe nowotwory zbudowane z komórek mięśni gładkich, które nadmiernie się namnażając tworzą guz – mięśniak. Rzadko występują one pojedynczo, zazwyczaj jest ich kilka lub kilkanaście. Gdy jest ich bardzo dużo, macica traci swój fizjologiczny kształt i wielkość, taki stan lekarze nazywają macicą mięśniakowatą.
Na mięśniaki cierpi 20% kobiet po 35 roku życia 50% kobiet miesiączkujących po 50-tce, rzadziej występują u kobiet młodszych, a incydentalnie u tych przed okresem dojrzewania i po menopauzie. Przyczyny ich powstawania nie są do końca znane, ale wiadome jest, że sprzyjają im zaburzenia hormonalne, a konkretniej wysoki poziom estrogenów przy niskim poziomie progesteronu. Zaobserwowano również skłonność do dziedziczenia tej dolegliwości oraz częstsze występowanie u kobiet, które nie rodziły.
Diagnostyka mięśniaków ma najczęściej prosty i nieinwazyjny charakter, ponieważ w większości przypadków wystarczające jest zwykłe badanie ginekologiczne oraz USG endowaginalne.
Leczenie uwarunkowane jest następującymi czynnikami: wielkość i liczba guzów, ich umiejscowienie, szybkość wzrostu, nasilenie objawów, wiek pacjentki, to czy rodziła i czy planuje mieć jeszcze dzieci oraz jej wolę. Zastosować można terapię hormonalną polegającą na wprowadzeniu pacjentki w sztuczny stan menopauzy, usunięcie guza laparoskopowo lub przez laparotomię oraz usunięcie trzonu macicy wraz lub bez jajników i szyjki macicy.

Endometrioza

admin — Thu, 07 Apr 2011 17:17:28 +0000

Endometrioza jest schorzeniem , które trudno jest jednoznacznie opisać i jeszcze trudniej zdiagnozować, jednak dotyczy ono coraz większej liczby dziewczynek i kobiet w wieku rozrodczym. Polega ona na obecności czynnych struktur błony wyścielającej macicę, poza jej jamą. Mogą być to drogi rodne (jajowody, jajniki), jelita, otrzewna a nawet płuca i mózg. Zmiany, czyli guzki lub torbiele mogą pojawić się również w miejscach blizn po operacjach i cesarskim cięciu. Aktualnie jedynym uznawanym badaniem umożliwiającym jednoznaczne zdiagnozowanie tego schorzenia jest laparoskopia i wykonanie biopsji z wycinka zmienionej chorobowo tkanki.
Najczęstszym objawem endometriozy są bóle w okolicy podbrzusza pojawiające się w okresie przedmiesiączkowym i podczas miesiączki. Trwają one kilka dni (nawet do tygodnia), początkowo nasilają się, a ustępują z końcem krwawienia. Innymi objawami są bóle podczas i po stosunku, bezpłodność, obfite krwawienia, bolesne owulacje, a także długotrwałe zmęczenie, bolesne wypróżnianie i bóle krzyża podczas miesiączki, biegunka, zaparcia lub inne dolegliwości jelitowe w tym czasie. W zaawansowanych stopniach endometriozy tworzą się twarde, włókniste zrosty, które powodują zniekształcenie oraz unieruchomienie narządów objętych chorobą.
Jeśli kobiecie chorującej na endometriozę uda się zajść w ciążę, jest duże prawdopodobieństwo, że objawy ustąpią całkowicie, a po porodzie dojdzie do samoistnego wyleczenia oraz martwicy i rozpadu ognisk chorobowych.
Endometriozę leczy się dwiema metodami: zachowawczą, która polega na podawaniu pacjentce hormonów najczęściej w formie tabletek antykoncepcyjnych, po to, aby zatrzymać miesiączkowanie. Jeśli leczenie jest nieskuteczne, pozostaje zabieg operacyjny, który przy mniejszych zmianach można wykonać laparoskopowo, dzięki czemu okres rekonwalescencji znacząco się skraca.

Chlamydia

admin — Sun, 20 Feb 2011 18:48:26 +0000

Coraz bardziej nowoczesny sprzęt i coraz większa wiedza specjalistów pozwala na częstsze wykrywanie zakażeń bakteryjnych, których powodem jest obecność bakterii Chlamydia pneumoniae lub Chlamydia trachomatis w organizmie. Coraz wcześniejszy wiek rozpoczęcia życia seksualnego oraz brak używania zabezpieczeń jest powodem rosnącego zaniepokojenia wśród epidemiologów.

Drobnoustroje potrafią wnikać w błony śluzowe, a więc korzystanie z tej samej toalety, basenu czy sauny co osoby zarażone może doprowadzić do zarażenia. Bakteria może przez długi czas rozwijać się niezauważona, następnie zacząć atakować poszczególne organy, układ nerwowy lub spowodować zapalenia układu moczowego i rodnego kobiety, po sytuację poronienia. Chlamydia może zostać przekazana z matki na dziecko podczas porodu, na przykład w czasie wykonywania cesarskiego cięcia. Noworodki zakażone chlamydią doznają zakażenia spojówek, gałki ocznej oraz płuc. Powikłania poporodowe mogą doprowadzić do zapalenia błony śluzowej macicy.

Leczenie w przypadku zakażenia jest długotrwale i polega na terapii antybiotykowej. W celu oczyszczenia środowiska najbliższego z obecności bakterii, terapii powinien również poddać się partner seksualny. W innym wypadku leczenie jest nieskuteczne, dochodzi do ponownego zakażenia i bakteria może rozwijać się nadal.

Hormony u kobiet

admin — Fri, 24 Dec 2010 12:39:34 +0000

Mniej więcej trzydzieści do czterdziestu procent przypadków niepłodności u kobiet zdarza się z przyczyn hormonalnych. Hormony regulują wiele procesów w organizmie, regulują one na przykład działanie jajników oraz są odpowiedzialne za utrzymanie ciąży. Zaburzenia hormonalne mogą być wynikiem hiperprolaktynemii, czyli wysokiego stężenia prolaktyny, która zahamowuje owulację oraz zmniejszenia wydzielanie progesteronu, żeńskiego hormonu płciowego, pomagającego w zagnieżdżaniu się zapłodnionej komórki jajowej. Istnieje również zaburzenie fazy luteralnej, a więc drugiej fazy cyklu miesiączkowego. Poziom progesteronu w tej sytuacji znacznie się zmniejsza, jak również ciałko żółte, czyli przekształcony pęcherzyk jajnikowy działa nieprawidłowo. Za nieprawidłową produkcję hormonów odpowiadają choroby tarczycy lub jajników. Zespół policystycznych jajników występuje gdy w nadmiarze produkowane są przez jajniki hormony męskie. W wyniku takiego procesu pęcherzyki nie dojrzewają, na jajnikach natomiast zaczynają się pojawiać torbiele lub cysty. Choroby tarczycy mogą wywoływać zaburzenia miesiączkowania i płodności. Tarczyca jest organem odpowiedzialnym za bardzo wiele procesów w organizmie. Jej rozregulowanie, czyli nadczynność lub niedoczynność, może mieć nawet poważne konsekwencje dla organizmu.