Ginekologiczne.com

Szacuje się, że 25-40% kobiet mających problem z niepłodnością cierpi właśnie na niedrożność jajowodów. Najczęściej spowodowana jest ona kilkakrotnym zapaleniem przydatków, które powoduje zgrubienie ścian jajowodów, powstanie zrostów i zamknięcie ich światła.
Niedrożność jajowodów uniemożliwia przedostanie się komórki jajowej do macicy i nasienia do komórki jajowej co uniemożliwia zajście z ciążę. Może się tak zdarzyć, że plemniki przedostaną się przez zwężenie jajowodu i dojdzie do zapłodnienia, ale zapłodniona komórka zablokuje się w jajowodzie i tu zacznie się rozwijać. Ciąża jajowodowa nie ma szans na utrzymanie, a jej skutkiem może być pęknięcie jajowodu, jego nieodwracalne zniszczenie i krwotok wewnętrzny. W takim przypadku usuwa się ciążę wraz z jajowodem.
Najpopularniejszą metodą diagnozy przy podejrzeniu niedrożności jajowodów jest tzw. HSG (histerosalpingografia). Polega ona wprowadzeniu pod ciśnieniem kontrastu do jamy macicy i wykonanie 3-4 zdjęć RTG. Widać na nich dokładnie w którym kierunku przesuwał się kontrast oraz czy wlał się do jajowodów. Jeśli nie, można zdiagnozować ich niedrożność.
Leczenie w przypadku niedrożności jednego jajowodu polega na podawaniu leków wspomagających owulację w zdrowym jajowodzie. Kobietom z niedrożnością obustronną wykonuje się tzw. plastykę jajowodów i laparoskopię, usuwając zrosty i otwierając światło jajowodu. Te metody nie są jednak gwarancją sukcesu. Ostatecznie zostaje decyzja o zapłodnieniu metodą in vitro, czyli poza organizmem kobiety.

Mięśniaki to jedna z najpowszechniejszych chorób kobiecych, ponieważ stanowią one 95% łagodnych guzów narządów płciowych. Są to niezłośliwe nowotwory zbudowane z komórek mięśni gładkich, które nadmiernie się namnażając tworzą guz – mięśniak. Rzadko występują one pojedynczo, zazwyczaj jest ich kilka lub kilkanaście. Gdy jest ich bardzo dużo, macica traci swój fizjologiczny kształt i wielkość, taki stan lekarze nazywają macicą mięśniakowatą.
Na mięśniaki cierpi 20% kobiet po 35 roku życia 50% kobiet miesiączkujących po 50-tce, rzadziej występują u kobiet młodszych, a incydentalnie u tych przed okresem dojrzewania i po menopauzie. Przyczyny ich powstawania nie są do końca znane, ale wiadome jest, że sprzyjają im zaburzenia hormonalne, a konkretniej wysoki poziom estrogenów przy niskim poziomie progesteronu. Zaobserwowano również skłonność do dziedziczenia tej dolegliwości oraz częstsze występowanie u kobiet, które nie rodziły.
Diagnostyka mięśniaków ma najczęściej prosty i nieinwazyjny charakter, ponieważ w większości przypadków wystarczające jest zwykłe badanie ginekologiczne oraz USG endowaginalne.
Leczenie uwarunkowane jest następującymi czynnikami: wielkość i liczba guzów, ich umiejscowienie, szybkość wzrostu, nasilenie objawów, wiek pacjentki, to czy rodziła i czy planuje mieć jeszcze dzieci oraz jej wolę. Zastosować można terapię hormonalną polegającą na wprowadzeniu pacjentki w sztuczny stan menopauzy, usunięcie guza laparoskopowo lub przez laparotomię oraz usunięcie trzonu macicy wraz lub bez jajników i szyjki macicy.

Endometrioza jest schorzeniem , które trudno jest jednoznacznie opisać i jeszcze trudniej zdiagnozować, jednak dotyczy ono coraz większej liczby dziewczynek i kobiet w wieku rozrodczym. Polega ona na obecności czynnych struktur błony wyścielającej macicę, poza jej jamą. Mogą być to drogi rodne (jajowody, jajniki), jelita, otrzewna a nawet płuca i mózg. Zmiany, czyli guzki lub torbiele mogą pojawić się również w miejscach blizn po operacjach i cesarskim cięciu. Aktualnie jedynym uznawanym badaniem umożliwiającym jednoznaczne zdiagnozowanie tego schorzenia jest laparoskopia i wykonanie biopsji z wycinka zmienionej chorobowo tkanki.
Najczęstszym objawem endometriozy są bóle w okolicy podbrzusza pojawiające się w okresie przedmiesiączkowym i podczas miesiączki. Trwają one kilka dni (nawet do tygodnia), początkowo nasilają się, a ustępują z końcem krwawienia. Innymi objawami są bóle podczas i po stosunku, bezpłodność, obfite krwawienia, bolesne owulacje, a także długotrwałe zmęczenie, bolesne wypróżnianie i bóle krzyża podczas miesiączki, biegunka, zaparcia lub inne dolegliwości jelitowe w tym czasie. W zaawansowanych stopniach endometriozy tworzą się twarde, włókniste zrosty, które powodują zniekształcenie oraz unieruchomienie narządów objętych chorobą.
Jeśli kobiecie chorującej na endometriozę uda się zajść w ciążę, jest duże prawdopodobieństwo, że objawy ustąpią całkowicie, a po porodzie dojdzie do samoistnego wyleczenia oraz martwicy i rozpadu ognisk chorobowych.
Endometriozę leczy się dwiema metodami: zachowawczą, która polega na podawaniu pacjentce hormonów najczęściej w formie tabletek antykoncepcyjnych, po to, aby zatrzymać miesiączkowanie. Jeśli leczenie jest nieskuteczne, pozostaje zabieg operacyjny, który przy mniejszych zmianach można wykonać laparoskopowo, dzięki czemu okres rekonwalescencji znacząco się skraca.

Coraz bardziej nowoczesny sprzęt i coraz większa wiedza specjalistów pozwala na częstsze wykrywanie zakażeń bakteryjnych, których powodem jest obecność bakterii Chlamydia pneumoniae lub Chlamydia trachomatis w organizmie. Coraz wcześniejszy wiek rozpoczęcia życia seksualnego oraz brak używania zabezpieczeń jest powodem rosnącego zaniepokojenia wśród epidemiologów.

Drobnoustroje potrafią wnikać w błony śluzowe, a więc korzystanie z tej samej toalety, basenu czy sauny co osoby zarażone może doprowadzić do zarażenia. Bakteria może przez długi czas rozwijać się niezauważona, następnie zacząć atakować poszczególne organy, układ nerwowy lub spowodować zapalenia układu moczowego i rodnego kobiety, po sytuację poronienia. Chlamydia może zostać przekazana z matki na dziecko podczas porodu, na przykład w czasie wykonywania cesarskiego cięcia. Noworodki zakażone chlamydią doznają zakażenia spojówek, gałki ocznej oraz płuc. Powikłania poporodowe mogą doprowadzić do zapalenia błony śluzowej macicy.

Leczenie w przypadku zakażenia jest długotrwale i polega na terapii antybiotykowej. W celu oczyszczenia środowiska najbliższego z obecności bakterii, terapii powinien również poddać się partner seksualny. W innym wypadku leczenie jest nieskuteczne, dochodzi do ponownego zakażenia i bakteria może rozwijać się nadal.

Od 2 dni polska opinia publiczna żyje komentarzami na temat publikacji filmu z udziałem prof. dr hab Lechosława Gapika, autorytetu w dziedzinie terapii, psychoterapii i seksuologii. Na tymże filmie widać wyraźnie próbę badania piersi pacjentki przez znanego profesora. Pacjentka jednak nie zgłosiła się na badanie piersi a poprosiła o pomoc w rozwiązaniu swoich problemów seksuologicznych.

Dotyk jakiemu została poddana wychodzi zdecydowanie poza jakiekolwiek oddziaływanie terapeutyczne. Można sobie wyobrazić sytuację, że pacjentka jest po usunięciu piersi i nosi implanty. Wtedy tego typu działanie mogłoby doprowadzić do poważnego rozstroju nerwowego i tylko pogłębić problem. Seksuolog nie ma zresztą prawa do dotykania pacjentki. W zasadzie odstępstwem wśród specjalizacji lekarskich jest tutaj dermatolog, ale i tutaj zawsze i bezwzględnie wymagana jest zgoda pacjenta.

Autorska metoda prof. Gapika to według pacjentki wyraźne molestowanie, przestępstwo które nie jest jednak ścigane z urzędu a z oskarżenia prywatnego. Po publikacji materiału w programie Uwaga w TVN, do mediów zgłaszają się kolejne kobiety, które prof. Gapik poddał “nowatoreskiej terapii”, polegającej na dotykaniu miejsc intymnych. Jedna z kobiet po 3 wizytach zrezygnowała z tej “terapii”, po tym jak prof. Gapik nakazał jej przyjść w dniu gdy nie będzie miała okresu. Opinia publiczna oczekuje na zgłoszenia również od mężczyzn, których tą terapią próbował leczyć znany profesor – prezes i przewodniczący kilku towarzystw terapeutycznych. W najbliższym czasie do zarzutów powinna ustosunkować się prokuratura i dopiero wtedy będzie można z całą pewnością powiedzieć czy “Koktail Gapika” to skuteczna i nowatorska metoda leczenia zaburzeń seksualnych, jak chce profesor, czy też zwykłe molestowanie, podlegające karze ograniczenia wolności zgodnie z Kodeksem Karnym.

Częstą przypadłością jest zapalenie pęcherza moczowego. Ta choroba występuje bardzo często, i często generowana jest przez budowę anatomiczną czyli sąsiedztwo dróg rodnych oraz moczowych. Jest wiele przyczyn zapalenia pęcherza moczowego. Wywołują ją bakterie pałeczki okrężnicy. Z reguły zakażenie odbywa się przez cewkę moczową. Od pochwy do pęcherza jest niewielka odległość, więc naprawdę łatwo o zakażenie. Kolejnymi czynnikami wywołującymi zakażenie są: stosunki seksualne analne oraz pochwowe, cewnikowanie a także różnego typu zapalenia pochwy. Oczywiście kobiety nie dbające o higienę narażone są na zainfekowanie. Objawy zapalenia pęcherza nie należą do obojętnych, dają uczucie dyskomfortu. Są to objawy pieczenia, swędzenia, bolesne oraz trudne do wytrzymania. Należy oczywiście zgłosić się do lekarza, poddać się badaniom laboratoryjnym. Często niezbędne jest dawkowanie antybiotyku. Aby nie zachorować trzeba, a w każdym razie zmniejszyć ryzyko zachorowania trzeba dużo pić, nosić czystą , bawełnianą bieliznę oraz dokładnie leczyć infekcje narządów rodnych.